EwaTurowska "Szczerbaty szczur" Opowiada: Bogdan Dmowski

Łakomy szczur - gimnastyka języka

Stoi bar,         

w barze gar,   

w garze war,  

a pod garem kuchni żar.        

Przyszedł szczur,       

tęgi tur,

wyjadł żur,                

a do tego kaszy wór.

Przyszedł gość,

głodny dość

i wpadł w złość.

- Nie ma żuru?! - Gościu, pość.

A gdzie szczur?

Szczur się struł,

schudł na wiór.

Teraz szuka w lesie ziół.

O szczerbatym szczurze

Mieszkał w Szczyrku szczur szczerbaty,

na szczeżujach zęby zjadł,

gdy w podróży swego życia,

na szczeżuje w Pszczynie wpadł.

Świeża małża na przekąskę?

Oczywiście, czemu nie.

Chwycił w szczękę, szarpie, gryzie,

już mu siekacz chwieje się.

Tak się szczurek zacietrzewił,

że wyłamał zębów sześć.

Szczęka boli, zęby w szlamie,

odechciało mu się jeść.

A szczeżuja? W muszli siedzi

i ze szczura śmieje się.

- Szczurze, tyle małż dokoła,

jesteś głodny? Częstuj się!

O rzepie Czepie, jego żonie i wuju Leonie

Bryś po polu ganiał gapy,

aż go zabolały łapy,

Przysiadł sobie pod łopianem.

- Lepiej stąd popatrzę na nie.

Kiedy biedaczysko usnął

i ogonem łopian musnął,

rzep Czep czepił się ogona,

a za Czepem jego żona.

Teraz mogą świat pozwiedzać

i kuzynów poodwiedzać,

Ja bym chciała – mówi żona –

wpaść z wizytą do Leona.

Leon, wujek rzepa Czepa - 

sama mądrość, sama krzepa.

Od lat znany jest w powiecie,

że wędruje wciąż po świecie.

Zwiedził całą okolicę,

wszystkie pola i winnice,

był w zagrodach i w lecznicy,

na jarmarku i w stanicy.

Znaleźć środek lokomocji

trudna sprawa, dreszcz emocji.

Ciężko lisią kitę złapać,

czy na sroki grzbiet się wdrapać.

Wspominają obydwoje

wuja bystrość i podboje,

a pies ciągle przy łopianie.

Marne szanse na zwiedzanie.

Nagle ogon się poruszył.

– Och, jedziemy – Czep się wzruszył.

Żona aż poczerwieniała

i o mało nie zemdlała.

Lecz Bryś zamiast w świat popędzić,

w budzie wolał dzionek spędzić.

Nim się rzepy oderwały,

z oczu zniknął im świat cały.